ای نگهبانان حریم هنر و اندیشه، ای سازندگان لحظه‌های ماندگار!
از آن سویِ هلهله‌های شادمانی و در پسِ پرده‌های رنگینِ این جشنواره، دست‌هایی بی‌شمار، چنان ماهرانه و عاشقانه نقشی زدند که جهانِ «اومس» را به تماشایی چنین دلانگیز بدل ساخت.

نام شما، که شاید بر تارکِ تیتراژِ افتخار نیامد، اما در تاروپودِ هر ثانیه از این رویداد، جاری بود. از سحرخیزی‌هایی که با طلوع خورشید هم‌نوا شد تا شب‌بیداری‌هایی که با مهتاب به گفت‌وگو نشست. از ظرافتِ چیدمانِ هر نشان تا همواریِ مسیرِ هر مهمان. از لبخندِ بردباری‌تان در برابرِ هزاران پرسش، تا آرامشِ حرفه‌ای‌تان در مدیریتِ هزاران جزئیات.

شما چنان هنرمندانه ناپیدا بودید که گویی خود، بخشی از همان هنری شدید که برای پاسداشتش کوشیدید. شما معمارانِ خاموشِ کاخی بودید که آوازه‌اش امروز در هر گوشه می‌پیچد.

اینک که فراغت از اومس فرارسیده و آوازِ پایانیِ آن، خاطره‌ها را نوازش می‌دهد، بر خود فرض می‌دانیم که سپاسگزارِ رنجِ شیرینِ شما باشیم. سپاسی که در قالبِ واژه نمی‌گنجد، اما به پاسِ همه‌ی آنچه انجام دادید، در قالبِ این کلماتِ ناچیز تقدیمتان می‌شود.

باشد که دستانِ پر‌مهرتان همیشه پاینده و دل‌های پُرامیدتان شادمان باد.
با احترام و سپاس بی‌ پایان

📌هیأت منتظران حضرت مهدی (عج)