مراسم معنوی نماز طلب باران در ناحیه ۲ صفاشهر به امامت حجت‌الاسلام محمدیان برگزار شد. ایشان با استناد به آیه‌ی شریفه «الرَّحْمٰنُ عَلَی الْعَرْشِ اسْتَوَى» تأکید کردند که خداوند رحمان، مدبّر همه عالم است و هرچه از سوی او برسد—چه باران و چه تأخیر آن—بر پایه رحمت الهی است.

ایشان یادآور شدند که وظیفه مؤمنان در چنین شرایطی دعا و توسل است و هرکس می‌تواند در مسجد یا منزل خود نماز باران به‌جا آورد.

حجت‌الاسلام محمدیان سه نکته مهم را به مصلّیان گوشزد کردند:

امیدواری به رحمت بی‌پایان خداوند:
انسان‌ها نزد خداوند محترم‌اند و او به آنان با نگاه رحمت می‌نگرد. بنابراین باید با اعتراف به گناهان و امید به رحمت الهی دست دعا برداشت:
«بضاعت نیاوردم الا امید / خدایا ز عفوم مکن ناامید»

گستردگی دعا:
بهتر است دعا فقط برای منطقه خودمان نباشد، بلکه برای همه سرزمین‌ها باران طلب کنیم، چراکه خداوند این همت بلند را دوست دارد.

حضور قلب و فاصله گرفتن از مشغله‌های دنیوی:
مصلّیان باید در این لحظات تنها به خدا بیندیشند و با دست خالی، اما با اعتراف به فقر و نیاز خود، دعا کنند:
«چو شاخ برهنه بر آریم دست / که بی‌برگ دیگر نتوان نشست»

ایشان با اشاره به سخن علامه جوادی آملی بیان کردند که پس از توحید، نبوت و ولایت، بهترین وسیله تقرب به خداوند اعتراف به عجز و ضعف است.

در پایان، حجت‌الاسلام محمدیان توسل به اهل‌بیت(علیهم‌السلام)، به‌ویژه امام حسین(ع) را کلید گشایش دانستند و با تأکید بر اینکه این سرزمین «کشور امام حسین(ع)» است، اظهار داشتند که آن حضرت اجازه نخواهد داد مردم این دیار دچار خواری شوند.